သူတို့ကြောင့် (နှလုံးသွင်းမှန်ကြပါစေ)

ဘုန်းတော်၊ ဉာဏ်တော်ကြီးမားတော်မူသော မြတ်စွားဘုရားကို ရှိခိုးပူဇော်ပါ၏။ ၂၆ ရက်၊ စက်တင်ဘာလ၊ ၂၀၀၉ ခုနှစ် (စနေနေ့) မနေ့က တိုပါးရိုးဘုန်းကြီးကျောင်းကိုသွားတော့ တရားပွဲမှီလိုက်တယ်။ တရားက ဘာလဲဆို လူတွေ စိတ်ချမ်းသာချင် ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်မချမ်းသာကြရဘူး။ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေချင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မပျော်ကြရပြန်ဘူး။ ဘာလို့ပါလဲတဲ့။ မနာလိုခြင်း နဲ့ ဝန်တိုခြင်းကြောင့်ပါတဲ့။ မနာလိုခြင်းဆိုတာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ကောင်းစားသွားတာ၊ အဆင်ပြေသွားမှာ ကြည့်လို့မရ၊ မခံနိုင်ကြတာဖြစ်ပါတယ်။ များသောအားဖြင့် ရုပ်ဝတ္ထု ပစ္စည်းတွေကြောင့် သံယောဇဉ်တွေ ကြောင့်ဖြစ်ပါတယ်။ (လူမျိုးတူချင်းတွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အောင်မြင်သွားမှာ မဖြစ်စေလိုဘူးဆိုတော့ အဲဒီလူမျိုး အောင်မြင်ဖို့ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူးမြင်ပါတယ်။) တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ သူငယ်ချင်းတွေ တွန်းလိုက်တိုက်လိုက် ဘာကြောင့်လုပ်လဲဆို အဲဒီ့ မနာလိုခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပါတယ်တဲ့။ (မှန်ပါတယ်၊ တရားတွေ မေ့ ပစ်လိုက်ကြတဲ့ သေးသိမ်တဲ့ သူတွေလို့ပဲပြောချင်ပါတယ်။) နောက်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဝန်တိုခြင်းကတော့ ကိုယ့်ထက်သာသွားမှာစိုးပြီး ကိုယ့်မှာရှိတာကို မဝေမျှချင်တာပါ။ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်းလည်း အဲဒီတရားနဲ့ အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးလို့ရပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုပေးတဲ့သူကို ပြန်မပေးဘူးချင်ဆိုတာ မျှတတဲ့ ကြင်နာတဲ့ ဘယ်ဘာသာဝင်မှ မတွေ့ဖူးသေးပါဘူး။ (ဘာသာတိုင်း ကောင်းတာတွေ တူညီလေ့ရှိတယ်။ ဘာလို့ဆို အားလုံးဟာ အခြေခံဖြစ်တဲ့ စိတ်၊ ကိုယ် တွေ အတူတူ ရရှိထားလို့ပါ။) ကိုယ့်ဆီကအမြဲလိုလို ယူတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့ဆီက နည်းနည်း ကိုယ်လိုတဲ့အခါ ပေးဖို့ ၂ ခါ ၃ ခါ လောက် ငြင်းရင် ရှောင်ဖယ်သွားရင် အစစ်လား အတုလား ကွဲပြားပါတယ်။ အဲဒီ့ တရားနှစ်ပါးကတော့ ဖြစ်ဖို့ လွယ်သလို ပယ်သတ်ဖို့တော်တော်ခက်တယ်။ နှစ်ခုလုံးကို ဖယ် နိုင်ရင် ကိုယ်လုပ်မှကိုယ်ရတဲ့ အကြောင်း မြင်လာနိုင်သလို၊ သူများတွေနဲ့ ယှဉ်ပြီး စိတ်ဆင်းရဲတာတွေ ပျောက်လို့ နေပျော်လာလိမ့်မယ်။ (ကိုယ်တိုင်က စိတ်ထားမှန်ပြီး သူတို့အတွက် သူငယ်ချင်း အစစ်ဖြစ်လို့ သူတို့ဟာလည်း ကိုယ့်အတွက် ရတနာ အစစ် တွေဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တော့ အသေအချာပြောနိုင်ပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတို့အတွက် လည်း မှန်ပါလိမ့်မယ်။ မှန်အောင်လုပ်ဖို့တော့ လိုတာပေါ့။) ဒီလိုနဲ့ တရားသိမ်းလိုက်ပါတယ်။ ၂၇ ရက်၊ စက်တင်ဘာလ၊ ၂၀၀၉ ခုနှစ် (တနင်္ဂနွေနေ့) ဒီနေ့ မေရီမောင့် နားက ရွှန်းဖု လမ်း တရုတ်ဘုန်းကြီးကျောင်းက တရားပွဲကို သွားတယ်။ တရားကတော့ - တစ်ခါက ပြည်တစ်ခုမှာ တရားပွဲတွေ ကျင်းပနေတယ်။ တရားနာပရိသတ်တွေလည်း နာနေကြတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူခိုးတစ်စုဟာလည်း အိမ်တွေကို ဖောက်ထွင်းပြီး ပစ္စည်းတွေသယ်ယူနေကြတယ်။ (ကောင်းတဲ့သူကလည်း ကောင်းတာလုပ်နေသလို မကောင်းတဲ့သူကလည်း သူ့အလုပ်သူလုပ်နေကြပါတယ်တဲ့။) ဒီလိုနဲ့ အရုဏ် မလင်းခင်အချိန် လူတစ်ယောက်က ညလုံးပေါက်တရားပွဲကနေအပြန်၊ ရေကန်တစ်ကန်မှာ ခြေလက် မျက်နှာ သုတ်သင်နေလေတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူခိုးတစ်ယောက်ကိုလည်း မင်းချင်းတွေက လိုက်လံဖမ်းဆီးလို့နေတယ်။ ခဏအကြာပဲ သူခိုးက အဲဒီလူဘေးက ဖြတ်သွားပြီး ခိုးလာတဲ့အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ပစ်ချထားခဲ့တယ်။ တရားနာပြန်လာတဲ့ လူကတော့ မသိဘဲ ကိစ္စပြီးလို့ ပြန်မယ်အလုပ် မင်းချင်းတွေနဲ့ တွေ့တော့၊ ဟေ့၊ ဘယ်သူလဲ ရပ်နေ၊ ဆိုတော့ ဟိုလူက ဟုတ်ပြီဆိုပြီး ရပ်နေတယ်၊ ဘာကိစ္စလဲ စုံစမ်းတယ်။ (ကောင်းတာလုပ်တဲ့သူဆိုတော့ မေးချင်လို့ ရပ်ပါဆိုတော့ ရပ်နေရဲတယ်၊ သူခိုးဆိုရင် ရပ်ပါဆိုလည်း ပြေးမှာပဲ) ဒီလိုနဲ့ သူခိုးလား၊ ဘာလားစစ်မေးတော့၊ ရှင်းပြလို့နားမပေါက်၊ အထုပ်လည်းရှိနေတော့ စွပ်စွဲပြီး ရိုက်နှက်ကြလေတယ်။ (ဘာကြောင့် အခုလို ကောင်းတာလုပ်ရက်နဲ့ ဒုက္ခခံရတာလဲ၊ တရားနာလို့ ဖြစ်တာလား၊ ညလုံးပေါက် နာလိုက်လို့ဖြစ်တာလား၊ သူခိုးကြောင့်လား၊ အထုပ်ကြောင့်လေလား) အတန်ကြာတော့ အစေခံမလေးတစ်ယောက် ရေခပ်ထွက်လာတယ်။ အဲဒီ့အခြင်းအရာကို တွေ့တော့ ကလေးမကပြောတယ်၊ မင်းချင်းတို့ရယ်၊ ဒါကျွန်မတို့ ရွာက ရွာလူကြီးတစ်ယောက်၊ သူတော်ကောင်း တစ်ယောက်ပါ၊ ဆိုပြီး ပြောဆိုပေးတော့ လွှတ်ပေးလိုက်ကြတယ်။ (ကောင်မလေးကြောင့် ကံကောင်းသွားတာလား) ဒီအဖြစ်အပျက်တွေကို နောက်တစ်နေ့ တရားသဘင်ရောက်တော့ မြတ်စွာဘုရားကို လျှောက်မေးကြတယ်။ အရိယာမဖြစ်သေးတဲ့ သံဃာတွေ၊ ပရိတ်သတ်တွေက အပေါ်က `လား´ ပေါင်းများစွာကြောင့်လား မေးကြတယ်။ (အဲလို မတွေးဘဲနေနိုင်ဖို့ တော်တော် ခက်ပါတယ်) း) အဲဒီအခါ မြတ်စွာဘုရားက ပရိတ်သတ်တို့ အဲဒီလို မထင်ကြလေနဲ့၊ ဒီဥပဿကာကြီးဟာ လွန်လေသော ဘဝဟောင်းက တစ်ပါးသူကို ရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးလေတယ်။ အဲဒါကြောင့် ယခုအခါ သူတစ်ပါးတို့ရဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်းခံရခြင်းဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘဝဟောင်းမှာ တစ်ပါးသူသေအောင် မကျူးလွန်ခဲ့ဘဲ အသိတရားဝင် လာခဲ့လေတော့ အခုဘဝမှာ အသက်မသေရခြင်းပဲဖြစ်တယ်။ လို့ဖြေကြားတော်မူတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကံကံ၏အကျိုးကို သိမြင်လို့ ကျွတ်တမ်းဝင်တဲ့သူတွေ လည်း ဝင်ကြလေတယ်။ (အဲဒီ့ အတိတ်မကောင်းကံကြောင့် မင်းချင်းတွေနဲ့ မတွေ့လည်း၊ အထုပ်မရှိလည်း၊ အရိုက်ခံရမှာပဲ၊ ဒါ့အပြင် ကောင်မလေး မလာရင်တောင် သူအသက်မသေနိုင်ဘူးလို့ဆိုတယ်) (ဆိုတော့ အကြောင်းရှိခဲ့လို့ အကျိုးဖြစ်လာတယ်ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒါကို ပုထုဇဉ်တွေက ဒီလို ကောင်းတာလုပ်ရက်နဲ့ အဆင်မပြေတာ ဒါတွေက မှန်မှမှန်ရဲ့လား၊ ဒါဟိုသူငယ်ချင်း၊ အဲဒီလူကြောင့်ပေါ့။ သူတို့လုပ်လို့ ငါတို့ဒီလိုဖြစ်တာ။ ဆိုပြီး အမှန်တရားကို သံသယဝင်လာတယ်၊ အဲဒီကနေ အယူမှား၊ ယုံမှား သံသယတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့တွေ ကျန်ခဲ့တာက ကောင်းတာလုပ်လို့ မကောင်းတာဖြစ်တယ်ဆိုပေမယ့် မကောင်းတာလုပ်ရင်လည်း မကောင်းတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကံကံ၏ အကျိုးကို အမှန်တကယ် မယုံဘဲ အကျုးိကိုမျှော်ကိုးပြီး ကောင်းမှုလုပ်တဲ့သူတွေ ဖြစ်လေ့ရှိပါတယ်၊ ကိုယ်လုပ်တဲ့ကောင်းမှု အကျိုးပေးချိန်မရောက်သေးဘဲ အတိတ်မကောင်းကံ အကျိုးပေးချိန်ရောက်တော့ လုပ်တဲ့ ကောင်းမှု ကို သံသယ ဝင်လာမယ်။ ဒါဆို လုပ်ရပ်တွေလည်း မပီပြင်တော့ဘူး၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းလာစရာ မရှိနိုင်ဘူး၊ အဲဒါဟာ မုဆိုးမသွားရာ မိုးလိုက်ရွာတယ်ဆိုတာ အဲဒါမျိုးပါပဲ။ အမှန်ကတော့ အဲဒီမိုးလိုက်ရွာအောင် ကိုယ့် လုပ်ရပ်တွေကပဲ လုပ်လိုက်တာပါ။ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ လုပ်ရပ်ပေါ့) ကောင်းတာဖြစ်သွားတဲ့အခါတော့ ငါလုပ်တာ (မာန၊ အတ္တ)၊ မကောင်းတာဖြစ်တော့ တရားကို လွှဲချတာ(မိစ္ဆာဒိဌိ၊ ဝီစိကိစ္ဆာ)၊ တစ်ခြားသူကိုလွှဲချရင်တော့ အမှန်ကို မမြင်နိုင်ဘဲ အရှုံးထဲမှာ ဝဲလည်နေပါလိမ့်မယ်။ အနှစ်ကတော့ ကောင်းတယ်မကောင်းဘူးဆိုတာ တစ်ပါးသူလုပ်တာ မဟုတ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ (အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန်) ကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ မကောင်းတဲ့စိတ်ကြောင့်သာဖြစ်တယ်။ သူတို့ကြောင့်ဆိုချင်ရင်တောင် အဲဒီ့သူတို့ဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ မကောင်းတဲ့စိတ် သာဖြစ်သင့်ပါတယ်။ ကံကံ၏ အကျိုးကို အမှန်တကယ်ယုံကြည်နိုင်ကြပါစေ။ နားလည်လို့ ကျင့်သုံးနိုင်ကြမယ်ဆိုရင် တော်တော် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းပါလိမ့်မယ်။

ပေဟဠိ

စားလုိ႔ရတဲ့မုန္႔ထဲမွာ ေမြးကတည္းက ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္နဲ႔ ေမြးလာတဲ့ မုန္႕။ ဘာမုန္႔ပါလဲ။ း)

ျခြင္းခ်က္။  ။ တစ္ခုထက္ပုိ ရွိႏုိင္ပါတယ္။

ဆေးလိပ်လက်ဆောင်

မဝယ်ဘူး မယ်ခူးတဲ့ ဖက်စို၊

မီးမကူ နေပူမှာ မကင်အားလို့၊

ထားရတယ် အိပ်ရာအောက်မှာ၊

မင်းသောက်ဖို့ကို။

ညှာအနား ရှေ့သွားနှင့် ကိုက်လို့တို၊

မချိုတောင့်လိပ်ဆေး။

ပိုးမကူ ဝါချည်ဖြူတစ်ပင်ရစ်ကယ်နှင့်။

ငယ်ချစ်မောင် ရွှေဝသွားကို၊

ပါးလိုက်ကဲ့လေး။

မယ်ခွေရဲ့ မာစတာ ပိစ်လေးပါ။

အရင်က ကဗျာလေးတွေ အရမ်းကြိုက်လို့ လိုက်ဖတ်ပြီးတင်နေပါတယ်။

စကားပြေရေးဖို့တော့ အိမ်စာပေးလိုက်မယ်နော်။ း) အဟွတ် အဟွတ်

ကဗျာ (Updated)

ကြုံစဖူး၊ မြင်ဖူးမှ ယုံစဖွယ်။ ဖြူနီပြာဝါတစ်စုနှင့် ခရုထွေလာဆန်း၊ ကမ်းကွေ့ပတ်လည်။ ရွှေမင်တံသံပခြုပ်နှင့် ဟန်ရုပ်ပြသွယ်သွယ်၊ နတ်မယ်လျ ဆံထိုး။ ဝင်ကစွပ်၊ မြင်ဆွတ်ကကြည်ဖို့ရာ၊ ဟိုသို့လာ၊ သည်သို့သွားနှင့်၊ အငှားခန္ဓာမြှောင်ရတယ်၊ ဆန်းခေါင်ထိမျိုး။ ဦးကြင်ဥ ရေးတဲ့ကဗျာပါ။ ဒီနေရာမှာ ဒီကဗျာလေးနဲ့ စပ်မိလို့ မရီတာရဲ့ ကိုရွာသား ဘာကြောင့် နိုင်ငံရပ်ခြားဆိုတဲ့ ပိုစ်ကို သတိရလို့ အတွေးလေးပေါ်လာတယ်။ ကိုယ်ဝတ်တဲ့ အင်္ကျီကို လှမလှ ဘေးက ဆုံးဖြတ်ပေးတာ ခံရတဲ့ အကောင်လေးတွေကိုတော့ စိတ်မကောင်းဘူး ဒါကြောင့် ကိုယ်နဲ့ လိုက်မယ့် အင်္ကျီလေးတွေကို ကိုယ့်ဘာသာ ရွေးချယ်ပြီး ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။

ကျောင်းဖွင့်စနေ့

ကျွန်တော် လေးတန်းပြီးသွားတော့ ငါးတန်းရောက်တဲ့အခါ ကျွန်းတောလမ်းပေါ်က အ.လ.က (၃) လို့ခေါ်တဲ့ နှစ်ထပ်ကျောင်းဆောင်လေးကိုပြောင်းတက်ရတယ်။ ဖေကြီးက အဲဒီကျောင်းက ကျောင်းသားဟောင်းကိုး။ အရင်တုန်းကတော့ အဲဒီကျောင်းကို အလကား ၃ လို့ခေါ်ကြတဲ့အထိ နာမည်ဆိုးခဲ့တဲ့ကျောင်းလေးပေါ့။ ကျွန်တော် မတက်ရခင် နှစ်အနည်းငယ်ကမှ နာမည်ပြန်ကောင်းလာလို့ အဲဒီကျောင်းကို ဖေကြီးက ပို့လိုက်တယ်။ ကျောင်းတက်တဲ့အချိန် နှစ်တိုင်းထူးခြားတာတစ်ခုရှိတယ်။ စတက်တဲ့နေ့တိုင်း မိုးရွာတာပဲ။ ကျောင်းစတက်တဲ့နေ့ စာစီစာကုံးရေးမယ်ဆို ကျွန်တော့်စာပိုဒ်တွေမှာ စိုရွှဲလို့။ မိုးနံ့တောင် သင်းနေရော။ ပြောင်လက်နေတဲ့ အင်္ကျီအဖြူ၊ ဘောင်းဘီ အစိမ်းရောင် တောက်တောက်လေးတွေ ကလည်း မိုးစက်လေးတွေနဲ့ ပဏံသင့်လို့။ နောက်မိုးကာအကြည်လေးတွေ၊ အရောင်လေးစုံလေးတွေ ကိုယ်စီနဲ့ မသိသေးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ မိဘတွေနဲ့ အတူ အားလုံး ကျောင်းတံခါးကြီး ဖွင့်ချိန်ကို မျှော်တလင့်လင့်နဲ့ စောင့်နေလေရဲ့။

`ကလောင်´ ..... `ကလောင်´ ...... `ကလောင်´ ကျောင်းခေါင်းလောင်းထိုးပြီ။ အေးစက်နေတဲ့ ခေါင်းလေးတွေ ထောင်သွားတယ်။ ဗွက်တွေဆော့ ထားတဲ့ ခြေထောက်လေးတွေ လှုပ်ရှားလာတယ်။

ဟော... ဆီမထည့်ရသေးတဲ့ ကျောင်းတံခါးကြီး တစ်ကျွီကျွီနဲ့ မိုးစက်တွေကြား တဖြည်းဖြည်းနဲ့ပွင့်လာလေပြီ။

ဒီလိုနဲ့ ကျောင်းထဲရောက်သွားတော့ ဆူလို့ ညံလို့ နေရာတွေ ရွေးကြ ထိုင်ကြ။ ဒါနဲ့ မိုးကာလေး မိုးရေစင်အောင် ခါ၊ ပြီးတော့ခေါက်သိမ်း၊ ပါလာတဲ့ ဗလာစာအုပ်လေး အသင့်ထုတ်ပြီး ဟန်လုပ်နေလိုက်တယ်။ နောက် ဒီအတိုင်းဘဲ ထိုင်ပြီး ဟိုလျှောက်ကြည့် ဒီလျှောက်ကြည့်။ အရပ်က ပုတော့ ခုံကို ဒူးထောက်ပြီး အကုန်လုံးကို လိုက်ကြည့်လိုက်သေးတယ်။ ဘာတွေလုပ်နေကြလဲပေါ့။ တစ်ချို့မိဘတွေက အခုထိရှိသေးတယ်။ သူတို့ကလေးတွေကို နေရာချပေးနေလေရဲ့။ သူတို့ မျက်လုံးတွေမှာလဲ မိုးရေတွေ ဝင်နေပါလား။ ဟောဟိုကောင်လေးတွေကတော့ ခုံတွေပတ်ပြေး ဆော့နေကြပြီ။ ကောင်မလေးတွေကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့၊ နင်ကဘယ်သူ၊ ငါကဘယ်သူ၊ ဘယ်မှာနေတာ၊ ဒါငါ့နေရာနော်၊ ငါဒီမှာထိုင်မယ် နင်ရော ဒီမှာပဲထိုင်မှာလား။

ကောင်လေးတွေ ဆော့နေချိန်၊ နေရာရွေးနေချိန်... ကောင်မလေးတွေက ဧည့်စာရင်းကောက်ပြီး၊ နေရာပါ အတည်တကျဖြစ်သွားလို့ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ စကားတွေ များနေချိန်...

ကျွန်တော်က အပေါ်တက်တဲ့လှေကားမှာ......

``တစ်ခုဘယ်လောက်လဲ အန်တီ... ၁ ကျပ်.. သားလေး၊ ဟုတ်ကဲ့... ၂ ကျပ်ဖိုးပေးပါ။ တစ်မျိုးစီလုပ်ပေးနော်။´´

ကျွန်တော်အရမ်းကြိုက်တဲ့ ကပ်စေးနဲနဲ့ဝေဖာ.... ကပ်စေးနဲထည့် အုန်းသီးအုပ်၊ ဝေဖာထပ်ကပ်၊ ကပ်စေးနဲထည့် အုန်းသီးအုပ်၊ ၈ ချပ်လောက် ရှိတယ်အများကြီးပဲ၊ တထပ်ကြီးရတယ်။ နောက်တစ်မျိုးလည်း အဲဒီလိုပဲ ဒါပေမယ့် အဖြူရောင် နို့ဆီစမ်း အုန်းသီးအုပ်တဲ့ဝေဖာ။ ပြီးတော့ အပေါ်ထပ်တက်ပြီး ဝရန်တာမှာ သွား အပြင်က မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း..... ရှလွှတ်....ရှလွှတ်။ အဖြူရောင်ဝေဖာလေးက စီးကျလာတဲ့ နို့ဆီလေး လျက်လိုက်၊ ဂျလွတ် ဂျလွတ် ကပ်စေးနဲဝေဖာလေး ကိုက်လိုက်။ ကောင်းလိုက်တာမှ။

``ဟဲ့.. သားလေး... နို့ဆီတွေ ဖိတ်ကျကုန်ဦးမယ် ကောင်းကောင်းစား... ´´ စိတ်ထဲကနေပြောလိုက်တယ် ``ဟုတ်ကဲ့ဆရာမ... ´´။ အပြင်မှာတော့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားဖြစ်လာမယ့် ဘယ်ညာအံသွားနှစ်ချောင်းမြင်နိုင်ပြီး ပါးနှစ်ဖက် နားရွက်ချိတ်လုနီးပါး ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ဆရာမ ပါးကို လိမ်ဆွဲပြီးထွက်သွားတယ်။ လိမ်လိုက်တဲ့အတွက် သွားရေ တော့ကျသွားတယ်။ မမြင်အောင် ခြေထောက်နဲ့ သုတ်လိုက်တယ်။

နောက်တော့ အချင်းချင်း မိတ်ဆက်။ ဆော့ကစားပြီး နေ့လည် မုန့်စားဆင်းချိန်ရောက်တော့ ထမင်းဗူးလေးတွေ ထုတ်။ အဖုံးဖွင့်လိုက်တော့...

မေကြီးက ငါးသလဲထိုးကြော်နဲ့ ရပ်ကွက်ကျော် ချဉ်ပေါင်ရွက်ကြော်၊ ဘွားဘွားရဲ့ စပါရှယ် မြေးလေးအကြိုက် ဘဲဥချဉ်ရည်ဟင်း။ ဘယ်သူ့မှ မကျွေးဘဲ အကုန်လွေးလိုက်တယ်။ (ဘယ်သူနဲ့မှမှ မသိသေးဘဲ :) )

နောက်တော့ ဟိုဘက်ကူး ဒီဘက်ကူး၊ ကျောင်းဆင်းခါနီးတော့ နောက်ဆုံးတန်းနားက သူငယ်ချင်းသစ်တွေရခဲ့တယ်။ ဒီလို့နဲ့ ကျောင်းဆင်း ခေါင်းလောင်းကြီးက ထိုးပါလေရော။ အားလုံးပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ မိဘတွေ ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို.............

ဒါကတော့ ယနေ့တိုင်မမေ့နိုင်သေးတဲ့ ၁၉၉၄ ခုနှစ် ဇွန်လ (၁) ရက်နေ့ လေးပေါ့။

Solve the Problem

The price of 10 pounds of apples is d dollars. If the apples weigh an average of 1 pound for every 6 apples, which of the following is the average price, in cents, of a dozen such apples?

A. 20d
B. 50d over 3 (50d/3)
C. 5d
D. 5d over 3 (5d/3)
E. d over 20 (d/20)

If it is now 4:00 p.m. Saturday, in 253 hours from now, what time and day will it be? (Assume no daylight saving time changes in the period.)

A. 5:00 a.m. Saturday

B. 1:00 a.m. Sunday

C. 5:00 p.m. Tuesday

D. 1:00 a.m. Wednesday

E. 5:00 a.m. Wednesday

အမှတ်တရ ပန်းပွင့်လေး

တစ်ခုသောကောင်းကင်ပြာအောက်က တစ်နေ့သော ရက်မြတ်လေးထဲမှာ ရင်ဆိုင်ဆုံတွေ့ခဲ့တယ်။ မြင်လိုက်ရရုံခဏလေးနဲ့ ကိုယ့်နှလုံးသွေးများ ရပ်တန့်အောင် သိပ်လှနေတဲ့ အချစ်ရယ်။ ဆံစကနေ ခြေဖျားထိ အပြစ်ကင်းလွန်းတဲ့ မိန်းကလေးရယ်။ အသဲနင့်အောင် ချစ်မိတယ်။ အဲဒီ့သီချင်းလေး အတိုင်းပဲပေါ့။ မသွားဖူးသေးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားရင်းနဲ့ အဲဒီ့ပန်းကလေးကို စတွေ့ခဲ့ရတယ်။ စတွေ့ခါစမှာတော့ တစ်မျိုးဖြစ်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်သွားလဲတော့ မပြောပြတတ်။ ပန်းကလေးကို ကြည့်ရတာ လန်းဆန်းလို့ ကြည်နူးစရာပေပဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်တွေ ကလည်း အရမ်းကြည့်လို့ကောင်းနေလေရဲ့။ ဆူညံသံတွေလည်း မကြားရလောက်အောင်ပဲ။ ထူးဆန်းပါပေ့။ ဒီလိုနဲ့ တစ်နေကုန်သွား၊ တစ်လ ထွက်လာပြန်ပေါ့။ တစ်ခါတစ်ခါ ကြုံရင်ကြုံသလို သွားကြည့်ဖြစ်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူ့ကို ပေါင်းသင်ရေလောင်း ပေးချင်စိတ်ဖြစ်လာခဲ့တယ်၊ အို.. ဒီနေ့ ပန်းကလေး သိပ်မလန်းဆန်းသလိုပါလား။ (တော်တော် လိမ္မာတဲ့ပန်းလေးပဲ)။ ဒီလိုနဲ့ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ကိုယ့်နေရာ မဟုတ်ဘဲ တခြားနယ်ဆိုတော့ ဒီပန်းလေးကို ပြုစု ပျိုးထောင်ပေးတဲ့သူ၊ ခူးပြီးစိုက်ပျိုးထားတဲ့သူ တွေများ ရှိလေမလား....... အခုထိ ဘယ်သူမှတော့ သူ့အနားမှာ မတွေ့ရသေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီလို ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့နေရာမှာ တော်တော်လှတဲ့ ပန်းလေး ပေါက်နေတယ်။ သူ့မှာ ခက်ထန်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်လျောညီထွေ တုန့်ပြန်မယ့် ဆူးခက်တွေ မာကြောမှုတွေ အလျဉ်းမရှိ၊ ဆိုတော့ သေချာပါတယ်၊ ခရီးတွေ ဘာတွေ ထွက်သွားတာနေမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီလိုဘယ်ထားခဲ့လေလိမ့်မလဲ။ ကိုယ်ရှေ့ဆက်တိုးမယ်ဆို နောက်ကွယ်ကလူကို မတရားရာ ကျတော့မယ်။ ဘာလို့ခရီးထွက်သွားလဲ၊ ဘာလို့ထားခဲ့လည်း....၊ ကိုယ့်ကံနဲ့ကိုယ် လုပ်ပိုင်ခွင့်လည်း ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် သူများ စိတ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခရောက်မှ ကိုယ်ကောင်းမယ်ဆိုရင်တော့ နေပါစေလေ........ ဒီလိုပဲ ကြုံရင်ကြုံသလို ဒီပန်းလေးကို ကာကွယ်၊ ကူညီပေးတာလည်း ကောင်းပါတယ်။ တွေ့နေရတာလည်း စိတ်ကြည်နူးစရာပဲမို့။ စဉ်းစားရင်း နောက်နေ့တွေကို စောင့်မျှော်ရင်း စာအုပ်တစ်အုပ် လှန်ကြည့်လိုက်တယ်၊ ဘာတဲ့.....ကမ္ဘာကြီးက အမြဲပြောင်းလဲနေတယ်ဆိုပါလား........