မာဂ႑ိယသုတ္ (အာရမၼဏပစၥည္း)

တစ္ခါက ျဗဟၼဏအယူရွိတဲ့ မာဂ႑ိ ဆုိတဲ့ ပ႑ိတ္ တစ္ေယာက္ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ေတြ႕ၾကတယ္။ ေတြ႕ေတာ့ ျဗဟၼဏတုိ႔ အယူအတိုင္း ရူပါရုံ ဆုိလည္း ၾကည္႕ရမယ္၊ သဒၵါရုံဆုိလည္း နားေထာင္ရမယ္၊ ဒါမွ တုိးတက္မွာေပါ့၊ ႀကီးက်ယ္မွာေပါ့ လုိ႔ ဆုိတယ္၊ ရွင္ေဂါတမကေတာ့ ဒါေတြကုိ မလုိက္စားရဘူးဆုိေတာ့ ေလာကႀကီးကုိ ဖ်က္ဆီးေနတာပဲ လုိ႔ေျပာတယ္။

ဒါနဲ႔ ဗုဒၶျမတ္စြာက ``စကၡဳံ ေခါ မာဂ႑ိယ ရူပါရာမံ ရူပရတံ ရူပသမၼဳဒိတံ´´ မာဂ႑ီ-စကၡဳပသာဒဆုိတာ ရူပါရုံကုိ အင္မတန္ႏွစ္သက္တယ္၊ စကၡဳပသာဒက ရူပါရုံ ရွိမွေနတတ္တယ္၊ ဘယ္ေလာက္သေဘာက်လဲဆုိ ရန္သူလာတာေတာင္မွ ၾကည္႕ေနရမွ ေက်နပ္တယ္၊ မၾကည္႕ခ်င္တဲ့သူလာတာေတာင္ ၾကည္႕ရမွေက်နပ္တယ္၊ အဲဒီေလာက္ေမြ႕ေလ်ာ္တယ္။

ေသာတပသာဒ ကလည္း သဒၵါရုံေပၚမွာ အင္မတန္ ေမြ႕ေလ်ာ္တယ္၊ ``ဒါငါ့ကုိ ဆဲေနပါလား´´ ဒါကုိေတာင္ နားစုိက္နားေထာင္ေနတယ္၊ ဆဲေနတာသိတယ္ ဒါေပမယ့္ နားေထာင္လုိက္ရမွ ေက်နပ္တယ္။ သဒၵါရုံကုိ အဲဒီေလာက္ ေမြ႕ေလ်ာ္တယ္။

ဃာနပသာဒ ကလည္း ႏွာေခါင္းမွာရွိတဲ့ ပသာဒကလည္း အနံ႔ကုိ ရမွ၊ ``အင္း-နံလုိက္တာ၊ ဟုတ္တယ္ ေတာ္ေတာ္နံတာပဲ´´ နံပါတယ္ဆုိ ရႈခ်င္ေသးတယ္၊ အဲဒီေလာက္ တပ္မက္တယ္။

အရသာက်ျပန္ေတာ့ ``ဟင္ မေကာင္းလုိက္တာ၊ ဘယ္လုိခ်က္ထားတာလဲ၊ ငန္လုိက္တာ၊ ေပါ့လုိက္တာ၊ မွန္းစမ္း ငါျမည္႕ၾကည္႕ဦးမယ္´´ မေကာင္းဘူးဆုိတာေတာင္ ျမည္းၾကည္႕ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္တယ္။

ကာယပသာဒ ကလည္း ေဖာ႒ဗၺာရုံကုိ ဒီလုိပဲ ``ဒါက ၾကမ္းမယ့္ပုံပဲ.. မွန္းစမ္း´´ အဲဒီေလာက္ ထိခ်င္တယ္။

မေကာင္းတာေတြေတာင္ အဲဒီေလာက္ျဖစ္တာ ေကာင္းတာ ဆုိရွင္းဖုိ႔မလုိဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶျမတ္စြာက ``မာဂ႑ီ . . . နဂုိကမွ သတၱ၀ါေတြရဲ႕စိတ္က အာရုံေတြကုိ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနတာျဖစ္ေတာ့ ဒီအာရုံေတြ တုိးပြားေအာင္ လုပ္ရင္ ဒုကၡေတြ ဘယ္ေလ်ာ့သြားလိမ့္မလဲ´´၊ ဘယ္လုိ မ်ားသလဲ၊ မေလ်ာ့သလဲ၊ နည္းေအာင္လုပ္ရမလဲ ဆုိေတာ့-

လူတစ္ေယာက္ဟာ ႏူနာေရာဂါ ျဖစ္ေနတယ္၊ အရည္ေတြကလည္းပဲ ယိုလုိ႔၊ ယားလုိ႔ကုတ္တယ္၊ ကုတ္တယ္.. ေနာက္ေတာ့ မီးကင္ၾကည္႕တယ္ မီးက်ီးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ကင္လုိက္ေတာ့ ပူတာေနာက္ထား အရည္ေတြ ေျခာက္သြားတယ္၊ အတြင္းကပုိးေတြက ေနာက္ဆုတ္သြားတယ္၊ အယားေပ်ာက္သြားတယ္ေပါ့။ ေပ်ာက္သြားတယ္ ထင္တယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ခဏေနေတာ့ ယားလာျပန္ေရာ၊ မီးကင္ျပန္ေရာ၊ ေပ်ာက္သြားလုိက္၊ ျပန္ျဖစ္လုိက္၊ မီးကင္လုိက္............. ေရာဂါတုိးလာသလားေတာ့မသိဘူး၊ ေလ်ာ့ေတာ့ မသြားတာ ေသခ်ာတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ အေတြးေပၚလာၿပီး ေဆးဆရာေကာင္းေကာင္းကုိ ညႊန္တာနဲ႔ ကုလုိက္ေတာ့ ေရာဂါေပ်ာက္သြားတယ္။
ေကာင္းလာေတာ့ မီးက်ီးခဲေတြ႕ေတာ့ မိတ္ေဆြက ေနာက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ `အဲဒါက ခဏပါကြာ မသိလုိ႔ပါ´။

ရူပါရုံ-ဆုိပါေတာ့ ပြဲၾကည္႕ခ်င္တယ္၊ ဒီပဲြေကာင္းလုိက္တာ အဲဒါၾကည္႕ခ်င္တာ သြားၾကည္႕မယ္၊ သဒၶါရုံ ေနာက္ တီးသံ မႈတ္သံပါၾကားေတာ့ မေနႏုိင္မထုိင္ႏုိင္ သြားၾကည္႕ပါေလေရာ၊ ၾကည္႕ၿပီးေတာ့ မီးကင္ၿပီးသြားေတာ့ ``ေတာ္ၿပီ... ေနာက္မၾကည္႕ေတာ့ဘူး၊ ပုိက္ဆံလည္းကုန္ေသး၊ အခ်ိန္လည္း ကုန္ေသး´´။ ေနာက္ ေလးငါးရက္ တစ္ပတ္ ၾကာေတာ့ ပြဲက လာျပန္ေရာ မေနႏုိင္ျပန္၊ မီးသြားကင္လုိက္ျပန္၊ ေနာက္ဆုံး သီလ ထိန္းၿပီး တရားထုိင္ ပြဲလမ္းသဘင္ရဲ႕ အျပစ္ေတြကုိ ေသခ်ာ ဆင္ျခင္ၿပီးမွသာ သီလ၊ သမာဓိ နဲ႔ ပညာေၾကာင့္ အဲဒီ စက္၀န္းက လြတ္ပါလိမ့္မယ္။

ကာမဂုဏ္အာရုံ လည္းဒီလုိပဲေပါ့။ ေရာဂါထၾကတယ္၊ မီးကင္ၾကတယ္၊ ေနာက္ ေနာင္တရၾကတယ္၊ ေနာက္ မေနႏုိင္ျပန္၊ ...........

ဒီလုိနဲ႔ အာရုံေျခာက္ပါး ရွိသမွ် ေနာက္ကုိ အရူးလုိ ႏူနာသည္ လုိ လုိက္ေနၾကရတယ္။ အဲဒီေတာ့ သီလ၊ သမာဓိ နဲ႔ ပညာ ကသာ တကယ္ ကုႏုိင္လိမ့္မယ္။

ဆုိေတာ့ မာဂ႑ိယ ျဗဟၼဏႀကီး ေက်နပ္သြားပါေလေရာ၊ ဒါနဲ႔ ရဟန္းျပဳခြင့္ေတာင္းလုိ႔ အားထုတ္လုိက္ေတာ့ ရဟႏၱာျဖစ္သြားေလသတည္း။


[ဥာဏ္ေတာ္ အလြန္ႀကီးမားလွေသာ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ရွိခုိးကန္ေတာ့ပါ၏၊ ဆရာအရွင္ ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာ ဘိ၀ံသ ကုိလည္း ကန္ေတာ့ပါ၏၊]

ဤသုိ႔ အမ်ားေကာင္းက်ဳိး ေမွ်ာ္ကုိး၍ ေရးသားရေသာအက်ဳိးသည္ သတၱ၀ါေတြကုိ ကူညီကယ္တင္ႏုိင္သည္႕ ေနာင္ပြင့္မည္႕ ျမတ္စြာဘုရား၏ အဂၢသာ၀က ျဖစ္ကာ အဆုံးမွာ နိဗၺာန္ ကုိမ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္မည္႕ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ပါေစသတည္း။